|
Koñczyce by³y wymieniane w dokumentach równie¿ jako: Kuncicze, Ku¼nicze, Conczicze, Kunczycze,Kunice.
Pierwsze wzmianki o wsi pochodz± z 1393 roku. Od pocz±tków swojego istnienia Koñczyce by³y wsi± rycersk±. Administracyjnie wie¶ nale¿a³a do kasztelanii krakowskiej, po 1795 roku do powiatu krakowskiego. Od roku 1818, a¿ do roku 1951 Koñczyce wchodzi³y w sk³ad powiatu miechowskiego, a nastêpnie znów krakowskiego. Mieszkañcy wsi nale¿eli i nale¿± do parafii p.w. ¶w. Ma³gorzaty w Raciborowicach. Na pocz±tku XVII w. wie¶ nale¿a³a do Stanis³awa Krzepkiego herbu £odzia. W tym czasie istnia³ prawdopodobnie w Koñczynach folusz na rzece D³ubni. Kolejnymi dziedzicami byli Jan Kucharski herbu Godziemba oraz Antoni Czerznicki herbu Topór (koniec XVIII w.) – komornik czchowskiego. W 1971 roku we wsi znajdowa³o siê 19 domów, w tym dwór, folwark, browar, m³yn na D³ubni oraz karczma i zamieszkiwa³o j± 104 mieszkañców. Ostatni± w³a¶cicielk± dóbr w Koñczynach przed II wojn± ¶wiatow± by³a Stefania Godzewska. |
