Dłubniański Park Krajobrazowy

Utworzony w 1981 roku Dłubiański Park Krajobrazowy otacza rzekę Dłubnię, której okolice przez wieki były zasiedlane przez ludzi, którzy właśnie Dłubni zawdzięczali swój byt. W przeszłości na tych okolicach było mnóstwo młynów, tartaków i foluszy, Niestety nie wiele z nich przetrwało do naszych czasów, ale mimo wszystko część przetrwało, można podziwiać je wraz z zabytkowymi kościołami, dworkami szlacheckimi i parkami otaczającymi dworki, które licznie znajdują się na tym terenie. 

Park ma powierzchnię 11 158,42 ha, obejmuje on dolinę Dłubni z przylegającą wierzchowiną na odcinku od źródeł w Trzyciążu po Raciborowice. Leży na pograniczy Wyżyny Krakowsko-Częstochowskiej, Wyżyny Miechowskiej i Płaskowyżu Proszowickiego.

Dolina Dłubni jest wyjątkowym miejscem, geologicznie i przyrodniczo. Na powierzchni możemy podziwiać kredowe i wapienne skały, a także wypływające spod nich w kilku miejscach źródła wody, typu szczelinowo-krasowego, które możemy zobaczyć w Imbramowicach, Ściborzycach, Iwanowicach i Maszkowie.

W Parku Krajobrazowym występują różne zwierzęta związane z wodą, takie jak żaby wodne, czy ryby żyjące w rzece. Chociaż oprócz nich można spotkać także bobry. W lekkim oddaleniu od rzeki, na polach i pastwiskach mogą występować ptaki drapieżne, a na ziemi ssaki takie jak wiewiórki, łasice, czy też jeże.

Dłubniański Park Krajobrazowy jest słabo zalesiony, procentowo lasy pokrywają jedynie 17% jego powierzchni, gdy średnia krajowa wynosi około 30%. Kilka procent powierzchni parku zajmują łąki, chociaż mimo wszystko w krajobrazie dominują grunty rolne. Jednak wśród naturalnej flory możemy podziwiać na przykład kompleks leśny w środkowo-zachodniej części Parku. Ma on ponad 500 ha a w jego drzewostanie znajdują się sosny, dęby i jodły. Wzdłuż zachodniej i środkowej części Parku rozciągają się trzy inne kompleksy leśne, każdy o wielkości około 250 ha. I każdy z nich z podobnym drzewostanem.

Więcej informacji - link