Kościół św. Małgorzaty w Raciborowicach
Raciborowice 2, 32-091 Raciborowice
Kościół św. Małgorzaty - Raciborowice
Według Jana Długosza wieś Raciborowice na północny wschód od Krakowa została założona przez rycerza Racibora Wojciechowicas, od którego pochodzi nazwa wsi. Pierwszy drewniany kościół w miejscowości został zbudowany po 1273, podczas gdy murowany zaczął wznosić ksiądz Paweł z Zatora. Wzniósł on prezbiterium i rozpoczął budowę zakrystii. Prace budowlane kontynuował Jan Długosz, który wieś Raciborowie otrzymał na własność, gdy został kanonikiem kapituły krakowskiej. Wybudował on nawę i kruchtę od strony północnej, a nad prezbiterium wykonał sklepienie. Zbudowano również dzwonnice ceglano-kamienną z drewnianą górną częścią (obecnie drewniana część dzwonnicy pochodzi z XIX wieku). Prace trwały w latach 1470-1476 i ta data zakończenia zapisana jest na wmurowanej w ścianę kruchty tablicy. W kościele możemy spostrzec dwa ślady powiązań z Długoszem wskazujące na to, że on był odpowiedzialny za budowę kościoła.
Nad głównym wejściem znajduje się herb Wieniawa przedstawiający głowę byka – był to herb używany przez Długosza. Herb ten pojawia się jeszcze kilkukrotnie w świątyni. Oprócz tego w świątyni można znaleźć drugi herb. Trzy złote korony na błękitnym tle, będące herbem kapituły krakowskiej, której kanonikiem był Długosz, a który pełnił też funkcję patrona świątyni w Raciborowiach. Mimo kilkukrotnych renowacji i konserwacji przez następne pięćset lat, bryła świątyni nie uległa żadnym zmianom. Stanowi to ewenement nad skalę Polski. Istniał jeszcze jeden kościół fundacji długoszowskiej, jednak tamten nie przetrwał w nienaruszonym i historycznym stanie pierwszej wojny światowej.
W czasach, gdy był klerykiem Karol Wojtyła spędził w Raciborowicach wakacje, co poruszył w swojej książce autobiograficznej „Dar i Tajemnica”.
Według Jana Długosza wieś Raciborowice na północny wschód od Krakowa została założona przez rycerza Racibora Wojciechowicas, od którego pochodzi nazwa wsi. Pierwszy drewniany kościół w miejscowości został zbudowany po 1273, podczas gdy murowany zaczął wznosić ksiądz Paweł z Zatora. Wzniósł on prezbiterium i rozpoczął budowę zakrystii. Prace budowlane kontynuował Jan Długosz, który wieś Raciborowie otrzymał na własność, gdy został kanonikiem kapituły krakowskiej. Wybudował on nawę i kruchtę od strony północnej, a nad prezbiterium wykonał sklepienie. Zbudowano również dzwonnice ceglano-kamienną z drewnianą górną częścią (obecnie drewniana część dzwonnicy pochodzi z XIX wieku). Prace trwały w latach 1470-1476 i ta data zakończenia zapisana jest na wmurowanej w ścianę kruchty tablicy. W kościele możemy spostrzec dwa ślady powiązań z Długoszem wskazujące na to, że on był odpowiedzialny za budowę kościoła.
Nad głównym wejściem znajduje się herb Wieniawa przedstawiający głowę byka – był to herb używany przez Długosza. Herb ten pojawia się jeszcze kilkukrotnie w świątyni. Oprócz tego w świątyni można znaleźć drugi herb. Trzy złote korony na błękitnym tle, będące herbem kapituły krakowskiej, której kanonikiem był Długosz, a który pełnił też funkcję patrona świątyni w Raciborowiach. Mimo kilkukrotnych renowacji i konserwacji przez następne pięćset lat, bryła świątyni nie uległa żadnym zmianom. Stanowi to ewenement nad skalę Polski. Istniał jeszcze jeden kościół fundacji długoszowskiej, jednak tamten nie przetrwał w nienaruszonym i historycznym stanie pierwszej wojny światowej.
W czasach, gdy był klerykiem Karol Wojtyła spędził w Raciborowicach wakacje, co poruszył w swojej książce autobiograficznej „Dar i Tajemnica”.
